In een 11-pagina’s lang artikel (pagina 34-45) wordt, vergezeld van prachtige foto’s, de rijke Voodoo cultuur van Benin beschreven en onderzocht.

Als klap op de vuurpijl is het Jolinaiko Eco Village - in ons community development project in Atsiekpoe-Vume - het goede doel van de maand! (Pagina 145.)

Lifesaving antiretroviral (ARV) medication has existed for decades, but until 2002, it was too expensive to distribute to the developing world. In that year, The Global Fund was established to help eliminate AIDS (as well as TB and malaria), and in six short years, it has helped to put more than 3 million people on ARVs.

Now, the difference between life and death is only 40 cents per day—the cost to fund the ARVs. When patients are given these drugs, a phenomenal effect can happen. A person at death’s door can, in just 60 to 90 days, regain full health. It’s called the “Lazarus effect,” and it’s nothing short of miraculous.

HIV facts today

Even though AIDS now is preventable and treatable, it has killed more than 20 million people in Africa. Currently, 33 million people in the world have HIV, 22 million live in Africa. 67% of people with HIV live in Africa yet the continent is home to just 10% of the world’s population. The disease is the leading cause of death in sub-Saharan Africa with approximately 3,800 people dying every day from AIDS.

Women make up approximately 60% of estimated HIV infections in sub-Saharan Africa and, as a result, women and children are the hardest hit by the disease. An estimated 14.1 million children in Africa have been orphaned because of AIDS already and this number is growing. More than 1,000 children, most within sub-Saharan Africa, are infected with HIV each day.

40 cents but still out of reach

It costs around 40 cents a day for the 2 antiretroviral pills needed to help keep someone living with HIV alive and healthy. Yet more than 70% of people in sub-Saharan Africa live on less than $2 a day.

Another problem is that people living in rural areas don’t have access to clinics or medical posts where they could be tested, given the ARV medication and be monitored on a regular basis. Some are living many days travelling from the nearest clinic.

This problem is also seen in the IHCC clinic, the AIDS/HIV clinic in Accra (Ghana) we have supported over the last few years. The poorest of the poor come to this clinic, but they cannot afford the daily cost for the pills and the -very low- cost of consultation. Most cannot even pay the bus ride to the clinic.

Nowadays, Ghana has very cheap health insurance. It’s called NHIS (National Health Insurance Scheme), and the IHCC clinic is accredited. The insurance covers the ARV medication and consultation, but the 24 Cedis (14 dollar) per year it costs, is too much for these patients.

So, despite the hopeful improvements that have been made over the last few years, and the efforts of the Global Funds to provide free ARV medication to African countries, the reality is that these live-saving pills are still out of reach for many people.

Tijd om te ervaren en te geloven dat wij samen kunnen creëren, alleen samen, en tijd om in te laten zien dat wij geen loze beloftes doen. Een familie heeft geld bijeen gelegd om de huisjes met bakstenen in plaats van met leem te bouwen, en een andere familie was druk bezig een decoratieve ventilatie steen te creëren, en dit illustreert dat men pro-actief is en trots op het uiteindelijke eindresultaat. Het is een klein project, slechts een fundament, maar een solide fundament van vertrouwen en daadkracht voor meer vooruitgang in de toekomst.

Een paar foto’s van de toiletten in aanbouw:

De beerputten zijn handmatig gegraven, met cementen stenen opgebouwd en afgesloten met een gewapend betonnen deksel. Die deksel heeft een gat waar het toilet bovenop wordt geplaatst, eromheen een huisje met zinken dak, houten deur en ventilatiepijp. De muren worden in principe opgebouwd uit leem, maar sommige families leggen geld toe om betonnen bakstenen te gebruiken.

Cindy: ‘Het festival was grandioos. Iedereen had enorm zijn best gedaan, er werd gedrumd en gedanst, en ik voelde mij echt een koningin op mijn goudkleurige sandalen, gewikkeld in handgeweven doeken, op eigen zetel. Het was een van de meest bijzondere en hartverwarmende gebeurtenissen die ik in al die jaren in Ghana heb meegemaakt. Natuurlijk hoopt men door deze aanstelling ontwikkeling en financiële steun veilig te stellen, maar het is ook een teken van respect voor onze aanwezigheid.’

Naast de latrines is Isaac ook verantwoordelijke voor de bouw van de eco-lodge, en ook daar zijn vorderingen gemaakt. Nog wat primitief, maar in binnen een paar maanden is de lodge ‘slaap-klaar’. Isaac is een vaste gids van Jolinaiko Eco Tours, en als hij niet op reis is verkiest hij de rustige rivieroever in Atsiekpoe boven zijn verblijf in de drukke stad Accra. De aanstelling van Isaac was een juiste keuze, want directe interactie met de bewoners van Atsiekpoe is belangrijk om voortgang te boeken, en zijn toewijding is voor iedereen inspirerend.

Met een donatie van €3600,- wordt de betaling van de salarissen van een verpleegkundige en een assistent-verpleegkundige tot en met maart 2009 veiliggesteld. En niet onbelangrijk: de accreditatie die de kliniek heeft gekregen om anti-retrovirale middelen te kunnen voorschrijven, blijft hiermee behouden.

In 2006/2007 heeft een eerdere donatie van De Trut het voor de kliniek mogelijk gemaakt om deze accreditatie te verkrijgen, doordat personeel kon worden aangesteld en een CD4-count machine kon worden aangeschaft. Deze machine is essentieel voor het bepalen van bloedwaarden bij de toediening van Aidsremmers. De IHCC kliniek is de eerste privaat gefinancierde kliniek in Ghana met een eigen CD4-count machine.

Stepping Stones for Africa is ondertussen met de kliniek een plan aan het opstellen om inkomsten te gaan verkrijgen, om hiermee stapsgewijs onafhankelijk te gaan worden van donoren. Het doel is dat de kliniek op den duur haar eigen overheadkosten, zoals salarissen, kan gaan dekken. De weg hiernaartoe zal tijd kosten, en deze donatie van De Trut is hard nodig om de tussenliggende periode te kunnen overbruggen.

Binnenkort zullen we hier meer schrijven over dit plan voor de kliniek.

Er wordt hard gewerkt aan een vaccin tegen AIDS. De wetenschappelijke consensus is dat een vaccin mogelijk is. Wil je precies weten hoe het er voor staat met de zoektocht naar een vaccin, kijk dan eens op de site van het International Aids Vaccine Initiative. Ook de site van UNAIDS geeft veel concrete cijfers en informatie.

Doe op 1 december mee aan Wereld Aids Dag. Kijk op Stop Aids Now voor het programma. Internationaal geeft de site van World AIDS Campaign een overzicht van de activiteiten op Wereld Aids Dag.

Iedereen weet dat er iets goed mis is in Darfur, maar wat er precies aan de hand is, is voor velen onduidelijk. Totdat ik ‘What is the what’ las, het levensverhaal van Valentino Achak Deng, opgetekend in romanvorm door Dave Eggers, begreep ik ook weinig van de situatie in Soedan.

Weliswaar gaat ‘What is the what’ niet over de regio Darfur maar over de oorlog in het Zuiden van Soedan, die daar de afgelopen 20 jaar heeft gewoed. Maar de gebeurtenissen in beide gebieden hebben in de kern dezelfde oorzaak, en de situatie in Darfur is in vele opzichten een herhaling van de geschiedenis.

Wat is ‘What is the what’

‘What is the what’ is het ongelofelijke levensverhaal van Valentino Achak Deng, een voormalige ‘Lost Boy’, zoals de op drift geraakte kinderen uit de Soedanese oorlog werden genoemd. Het beschrijft de waargebeurde verschrikkingen waar de jonge Valentino mee geconfronteerd wordt als hij op 5-jarige leeftijd vlucht uit zijn door de moordzuchtige Murahaleen-milities platgebrande dorp, onzeker van het lot van zijn familie. Met een groep van honderden andere Lost Boys onderneemt hij een barre tocht van jaren door de woestijn, om uiteindelijk in het vluchtelingenkamp Kakuma in Noord-Kenia te belanden. Wat het boek in mijn ogen bijzonder maakt (afgezien van de buitengewone gebeurtenissen die Valentino overkomen), is dat het verhaal geen enkele morele verontwaardiging in zich heeft, wat je gezien de gebeurtenissen wel zou verwachten. Je luistert naar de stem van iemand die alle wreedheden waar hij mee te maken krijgt als een gegeven ziet. Doordat je de gebeurtenissen in het boek beleeft vanuit het perspectief van de opgroeiende Valentino, zie je in dat het niet alleen maar ellende is, maar ook het leven van iemand (en van velen net zoals hij) die maakt wat er van te maken valt, ook in de meest gruwelijke omstandigheden.

De realiteit van vandaag in Soedan

Ondanks dat het verhaal het ooggetuigeverslag is van slechts één persoon, heeft ‘What is the what’ mij de realiteit doen inzien van wat er in Soedan de afgelopen 20 jaar gebeurd is, en van wat er vandaag opnieuw gebeurt in Darfur en het aangrenzend Tsjaad, waar velen naartoe gevlucht zijn:

De verkrachtingen en moordpartijen door de milities die honderdduizenden slachtoffers hebben opgeleverd. De situatie van de miljoenen mensen die op de vlucht voor het geweld in enorme vluchtelingenkampen terechtkomen en moeten leven onder erbarmelijke omstandigheden. De kwalijke rol van het sluwe dictatoriale regime in Khartoem, dat met miljarden Chinese oliedollars wapens en high-tech gevechtshelikopters aanschaft om tegen de eigen bevolking te gebruiken. De door het regime gesteunde, door de bevolking gevreesde Janjaweed milities, die te paard dorpen platbranden, volwassenen en kinderen op gruwelijke wijze vermoorden en misbruiken. De genocide en etnische zuivering die plaatsvindt, en de rol van het regime in Khartoem bij het tegen elkaar uitspelen van de verschillende stammen. De rebellenlegers (veelal bestaand uit kindsoldaten en jongeren) die tegen de regering in opstand kwamen, maar inmiddels zelf zo verdeeld zijn dat ze door hun onderlinge gevechten bijdragen aan de chaos en het geweld. Kwalijk is ook dat het werk van internationale hulporganisaties in de kampen ernstig wordt tegengewerkt door de regering en de rovende rebellen, en dat het journalisten zeer moeilijk wordt gemaakt om toegang te krijgen tot Darfur.

De rol van de internationale gemeenschap

In veel landen is er momenteel een opleving van de aandacht voor Soedan en Darfur. Velen vragen zich af waarom er niet wordt ingegrepen door de Verenigde Naties, waarom er geen sancties worden afgekondigd tegen het regime. De rollen van China (met het enorme oliebelang), Rusland (als wapenleverancier) en de VS (die met het regime samenwerken in de strijd tegen het terrorisme, vanwege de aanwezigheid van Al Qaida in Soedan) spelen hier allemaal uiteraard in mee en verhinderen dat er internationaal stappen worden ondernomen. De VN-gezant voor de Verenigde Naties, Jan Pronk, werd zonder pardon het land uitgezet toen hij tijdens zijn werk kritiek uitte op het regime. Er komt een vredesmacht van de Verenigde Naties van 20.000 troepen om de bevolking te beschermen. De troepen vervangen de huidige Afrikaanse vredesmacht die mislukt is vanwege gebrek aan geld, wapens en mandaat. Uiteraard is de aanwezigheid van VN soldaten een goede zaak, maar een druppel op de gloeiende plaat gezien de schaal van het conflict en het land.

De ‘Genocide Olympics’

Veel mensen nemen geen genoegen meer met de passieve houding van de politiek leiders in hun land. Er gaan stemmen op om de komende Olympische Spelen in China aan te grijpen om de situatie in Darfur onder de aandacht te brengen. Eén van hen is de actrice Mia Farrow die zich al langer inzet voor Darfur. Zij kwam op het idee om de spelen te hernoemen tot de ‘Genocide Olympics’ en sporters over te halen om in t-shirts te lopen met ‘Team Genocide’, om zo de aandacht te vragen voor de kwalijke rol die China speelt in de genocide in Darfur. Ze schreef een open brief aan Steven Spielberg, die voor China optreedt als artistiek regisseur voor de Olympische Spelen. Deze was zich niet bewust van de rol van China in Soedan, en ging het gesprek aan met de president van China. Prompt werd een Chinese afgezant naar Soedan gestuurt. China zit uiteraard niet te wachten op deze aandacht voor Darfur.

Lees alles over de ‘Genocide Olympics’ actie op de website van Mia Farrow:

> www.miafarrow.org

Wat je kunt doen voor Darfur

In Nederland vindt deze week de actie ‘Tot zover Darfur’ plaats, bedoeld om opnieuw bewustzijn te creëren. Ik hoop dat het helpt, dat de internationale politiek eindelijk gaat inzien dat het zo niet langer kan, dat er iets moét gebeuren om de genocide te stoppen.

Stichting Stepping Stones for Africa heeft geen projecten in Soedan. Er zijn echter vele manieren om bij te dragen door te plaatse werkende hulporganisaties te steunen. Een paar suggesties:

> Tot zover Darfur
> Artsen zonder Grenzen, projecten in Darfur
> Stichting Vluchteling, Help Darfur actie
> Unicef, projecten in Darfur

Een concrete actie die je op dit moment kunt ondernemen is het ondertekenen van twee petities van Amnesty. De eerste roept op tot het uitvoeren van het arrestatiebevel voor twee belangrijke leiders van de genocide in Darfur door de aanklager bij het Internationaal Strafhof in Den Haag:

> Teken hier de petitie van Amnesty International

Een andere, internationale petitie roept de Sudanese regering op tot het stoppen van het geweld tegen de bevolking:

> Teken hier de internationale petitie van Amnesty International

Het november-nummer van Vrij Nederland is voor het grootste deel gewijd aan Darfur. Veel artikelen hieruit zijn ook terug te lezen in het Dossier Darfur op www.vrijnederland.nl:

> Dossier Darfur op www.vrijnederland.nl

Meer informatie over het boek, Soedan en Darfur

Tot slot de website van Valentino Deng Achak, de aimabele hoofdpersoon uit ‘What is the what’. Hij heeft nadat hij in de VS terecht is gekomen, een stichting opgericht, de Valentino Deng Achak Foundation. Met deze stichting probeert hij geld op te halen voor projecten in Zuid Soedan en Darfur. Neem een kijkje op de website, waarop onder andere een inspirerend essay van Dave Eggers te lezen is over de totstandkoming van ‘What is the what’.

> www.valentinoachakdeng.org
> Essay van Dave Eggers over de totstandkoming van ‘What is the what’

Om meer te weten te komen over de overeenkomsten en verschillen tussen het conflict in Zuid Soedan en Darfur, lees het volgende (engelstalige) artikel:

> Questions and answers about Southern Sudan and Darfur

Voor een kort (engelstalig) overzicht van de geschiedenis van Soedan, kijk op:

> Brief history of Sudan

Een laatste aansporing: lees dit boek. Je kunt het op internet onder andere bestellen bij bol.com:

> Wat is de wat (Nederlandse vertaling) bij Bol.com
> What is the what (Engels) bij Bol.com

Alle opbrengsten van het boek gaan naar de Valentino Achak Deng Foundation.

Remco Kalf.

Mama Lu, could you tell something about yourself?

My name is Lucy Domphrey, but everybody calls me Mama Lu.
I am Ghanaian and 52 years old. I lived in America for many years, where I worked as a registered nurse. It was the US where I gained my working experience in the field of HIV/AIDS. Four years ago, I decided to come back to Ghana. Although I liked my life in America, something was missing and I had the strong feeling that my motherland Ghana needed me more.

How did you get in contact with Naa Ashiley?

Three year ago, one of my friends introduced me to Naa Ashiley. I was impressed by the passion she puts at work and I decided to volunteer as a nurse for two days a week. Since then, I am stuck in this clinic.

How do you experience your work in the clinic?

As I said, I can not leave her. The work I am doing here makes me feel fulfilled and gives me the feeling that I am really helping Naa Ashiley and the patients. Especially the in-patient care, with little things somebody is comforted for the day.

The other side-activities are also satisfying to me. As an example, I coordinate the income-generating project and this program, which is called ‘The Almond Tree’, is really going on well. After being diagnosed with HIV, these people were in so much trouble. But since they are part of the ‘Almond Tree’, they are much more satisfied. The work makes that they can take their mind off their illness, that they can interact with people who are in the same situation and of course, they get some income from it as well.

Could you explain to me how a working day at IHCC looks like?

My working day starts at 8 o’clock. I look after the out-patients first. I see an average of 10-15 clients each working day. In total 400 patients are registered in the clinic. I do the general consultation and, very important for HIV patients, I do the adherence counseling. It is very essential that our clients stick to their drug regime to prevent drug resistance.

Secondly, I look after the in-patients. They are normally in a very bad condition.
We try to minimize the admissions because of the cost and impact for the patient. Most of our in-patients are in terminal condition, so the care we offer is most of the time hospice care. Wound treatment is an important aspect of both in-patients and out-patient care and therefore, wound cleaning and drainage are also one of my main activities.

Beside these nursing activities, I supervise and train the ward-assistants. Seven ward assistants are working in the clinic and they are officially trained. Some of them are HIV positive themselves. These ward-assistants do a lot for us. They are always around to assistant the in-patients, also during the night. At any time, if there is a problem or emergency, they get in contact with me or Naa Ashiley.

Additionally, as I have said, I coordinate the income generating project. We have fifteen members and recently, we offer micro-financing for them to start their own business.

Home-based care is something I would like extend. At the moment, we are trying to develop a manual and train patients who are well to offer care for patients who are sick and shut in their houses. We hope to develop an official training program, so we can train members of other associations as well.

Finally, I represent IHCC at conferences.

How many days do you work?

Since I had an operation and can not walk as much as before, I am working for two days. Depending on other activities, I will be around at the other days as well. I hope, in the nearby future, I will be able to work for three days.
We have two nurses working at the clinic. The other nurse is Carmen, she is from the UK and is lives in Ghana for four years. She volunteers at the days I am not around. She is of great help.

Kurland, 20 kilometer ten oosten van het rijke, vaak door toeristen bezochte Plettenberg Baai. Anoniem, vergeten en zonder toekomst.

Kurland is een van de ontelbare townships (krottenwijken) die Zuid-Afrika rijk is. Armoede en geweld zijn aan de orde van de dag. Mensen leven in hutjes van hout, plastic en karton. ‘Life is cheap’ in Kurland.

De kinderen van Kurland zoeken vaak tevergeefs hun weg naar hoop, liefde en geluk. Hun schreeuw om aandacht wordt door bijna niemand gehoord. De wereld achter hun ogen wordt door niemand gezien.

Ze groeien meestal op in gebroken gezinnen, temidden van geweld, alcoholisme, werkeloosheid en vaak helaas ook misbruik. Veelal totaal uitzichtloze situaties. Toch blijven ze lachen en dromen en hebben allemaal hun eigen verhaal.

Deze foto’s werden gemaakt in de zomer van 2004 op de Crags Primary School, de school in het township Kurland door Remco Kalf.

U kunt de kinderen van Kurland helpen

U kunt de kinderen van Kurland helpen met een eenmalige bijdrage of door middel van financiële adoptie.

Via de stichting Stepping Stones for Africa kunt u een bijdrage geven, die in zijn geheel gaat naar de kinderen van Kurland.

U maakt hier bijvoorbeeld een schoolreisje mee mogelijk, iets dat voor uw eigen kinderen bijna vanzelfsprekend is, maar voor de kinderen van Kurland een enorme belevenis die ze even uit de dagelijkse ellende haalt. Donaties worden besteed in samenwerking met de Belgisch/Zuid-Afrikaanse organisatie ‘Born in Africa’, die actief is in Kurland en andere townships rondom Plettenberg Baai.

Elk bedrag is welkom!

Financiële adoptie is mogelijk rechtsstreeks via ‘Born in Africa’. Born in Africa steunt individuele kinderen in de verschillende townships rondom Plettenberg Baai met naschoolse opvang, individuele aandacht en counseling en kleding en schoenen. Ook worden schoolreisjes en uitjes georganiseerd om de kinderen uit de dagelijkse ellende te halen.

Via Born in Africa kan een kind financieel worden geadopteerd voor 250 euro per jaar. U wordt daarmee de ‘peetvader of -moeder’ en wordt regelmatig op de hoogte gehouden van de situatie en ontwikkelingen van het kind met foto’s en brieven.

Meer informatie op www.borninafrica.org. Zie ook ons artikel over Born in Africa.

Een pdf van dit artikel (met fotos) kunt u hier downloaden.

This small book, based upon the speech given by Bono at the 2006 National Prayer Breakfast, delivers an inspiring and powerful message. Here, in Bono’s own words, is a reflection on his own faith and a challenge to people of all faiths to reach across boundaries and come together on behalf of what the Scriptures call “the least of these.”

You can see a few pages of this book at the website of the One campaign.

You can order it at from Amazon or Bol.com (in the Netherlands):

> ‘On the move’ at Bol.com
> ‘On the move’ at Amazon.com

Op nauwelijks acht uur vliegen hiervandaan heerst een verwoestende epidemie: in Afrika lijden ruim 28 miljoen mensen aan aids. In 28 Verhalen over aids in Afrika geeft de Canadese journalist en Afrika-correspondent Stephanie Nolen deze mensen een gezicht. Zij schreef 28 ontroerende portretten van 28 aidspatiënten: één voor elk miljoen. 28 miljoen levens die door deze verschrikkelijke ziekte worden verwoest.

Stephanie Nolen sprak met vrouwen die na verkrachting door hun familie zijn verstoten en met kinderen die hun beide ouders aan de ziekte verloren. Ze reisde mee met een vrachtwagenchauffeur die bij elke truckstop een liefje heeft en ontdekte zo dat vrachtwagenchauffeurs behoren tot de belangrijkste verspreiders van het virus. Maar ze vertelt ook over mannen en vrouwen die leven tussen hoop en vrees, maar desondanks blijven vechten en hun dromen proberen waar te maken.

Stephanie Nolen is Afrika correspondent voor de Canadese krant The Globe and Mail. Voor haar werk ontving ze de National Newspaper Award en de Amnesty International Award for Human Rights Reporting.

Dit boek is te bestellen bij Bol.com. Van elk verkocht boek gaat €1,- naar Stop Aids Now.

De ceremonie werd op gepaste wijze in Kerstsfeer geleid door de nonnen Tina oent Letty. Op een piepklein podium zijn wij door de dames geïnterviewd over de kliniek, Naa Ashiley Vanderpuye en over wat er met het geld inmiddels is bereikt.

Na ontvangst van de cheque, hebben wij namens de IHCC kliniek een ‘Certificate of Appreciaton’ overhandigd aan bestuursleden van Stichting Fonds De Trut.

Hieronder een foto-impressie van de ceremonie:

In onze eerdere hoedanigheid als de Actie Aandacht voor Aids, hebben wij veel projekten gedaan voor en met deze kliniek. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is de IHCC een niet-commerciële privé-kliniek in de hoofdstad van Ghana die gesubsidieerde gratis of vrijwel gratis medische zorg verleent aan de allerarmsten. Een groot deel van deze patiënten zijn HIV-positief of hebben AIDS, komen uit alle hoeken van Ghana, en hun enige hoop is de zorg in deze kliniek. De kliniek draait geheel op donaties en subsidies en onder de bezielende leiding van de Ghanees-Nederlandse arts Naa Ashiley Vanderpuye.

Ongeveer een jaar geleden werden wij benaderd door Stichting Fonds de Trut (een fonds dat voortkomt uit de niet-commerciële homo- en lesbo-discotheek De Trut in Amsterdam, of zij de kliniek konden steunen met deze donatie. Met dit ongelofelijke nieuws hebben wij in januari van 2006 met de oprichtster van de kliniek in Ghana een plan opgesteld om dit geld een zo groot mogelijke impact te laten hebben op de zorg voor AIDS patiënten in de kliniek. Je leest hier meer over op de projectpagina. Deze donatie is voor onszelf een belangrijke stimulans geweest om onze eigen stichting op te richten, om zo op een professionelere manier een partner te kunnen zijn in deze en toekomstige projekten. Stichting Fonds De Trut heeft ons ook bij onze oprichting financieel bijgestaan.

Op 24 december 2006 (Kerstavond) is de donatie feestelijk aan ons uitgereikt in discotheek De Trut!

Clinton, Kurland, Zuid-Afrika

Dit is Clinton. Clinton heb ik ontmoet op de Crags Primary School in het township Kurland in Zuid-Afrika, tijdens een aantal weken vrijwilligerswerk in augustus 2004. De eerste foto is van 25 augustus en de tweede van 18 augustus 2004.

Clinton woont met zijn beide ouders, zijn jongere broertje Quinten en zijn grootouders in een huisje in het township. In 2004 was hij 8 jaar en zat in de tweede klas. Hij is nu 10 en doet het goed op school. Beter dan in 2004, toen hij vaak ondeugend was, slecht presteerde en vaak de klas werd uitgestuurd. Ik herinner me Clinton als een intrigerend knulletje, dat graag op de foto wilde en wilde meehelpen met bijvoorbeeld het tillen van dozen voor de schoolprojecten die we daar deden. Het was soms lastig om hem uit elkaar te houden met zijn broertje Quinten, zowel vanwege de naam als vanwege hun gelijkenis qua uiterlijk. Wat het niet makkelijker maakte was dat ze ook elkaars kleren droegen.

Vanwege het contact dat ik met hem had, heb ik Isabelle van Born in Africa gevraagd of hij al in hun adoptieprogramma was opgenomen, wat niet het geval was, vanwege zijn slechte gedrag op school. Terug in Nederland heeft mijn moeder hem via het Born in Africa programma geadopteerd, en rondom dezelfde tijd is ook Quinten in het programma opgenomen door andere mensen. Dit betekent dat ze beiden mee kunnen doen aan de naschoolse programma’s, kleren krijgen en vooral aandacht en persoonlijke begeleiding, wat erg belangrijk is voor kinderen in de townships. Door de brieven van Born in Africa weet ik dat Clinton het momenteel goed doet op school, zijn vader af en toe werk heeft, en zijn moeder geen werk heeft. Via Born in Africa sturen we hem af en toe een doos met speelgoed en kleding.

Voor Google Earth gebruikers: hier kun je de placemark van Kurland downloaden, met de Crags Primary School rechtsbovenin.

Jongetje met roze bril, Baobeng Fiema, Ghana

Dit serieus kijkende jongetje met zijn roze brilletje kwamen Cindy en ik tegen in Baobeng-Fiema in Ghana.

Baobeng-Fiema is een wildreservaat en ook de naam van twee kleine dorpjes. De dorpjes en het apenreservaat liggen in een prachtig natuurgebied met eeuwenoude woudreuzen. De dorpelingen leven vreedzaam samen met twee soorten apen, die ze als heilig beschouwen en waarmee ze omgaan alsof het mensen zijn.

Het jongetje en zijn broertje kwamen naar ons toe, toen we op 6 januari 2006 ’s morgens vroeg langs de weg op een lift zaten te wachten. Hij heeft als ontbijt voor ons een mango geregeld.

Pumla en Busi, Kurland, Zuid-Afrika

Dit zijn Pumla en haar dochtertje Busi. Ze wonen in een klein hutje in The Crags, ook wel Kurland genoemd, een township bij Plettenberg Bay in Zuid-Afrika.

Ik heb Pumla ontmoet toen ze huishoudster was in het vrijwilligershuis van “Willing Workers in South Africa” (WWISA), waar ik in augustus 2004 vier weken heb doorgebracht. Volgens de mensen van Wwisa heeft Pumla er tot begin 2005 gewerkt, en is toen begonnen als ‘Community Development Officer’ in de gemeente Bitou. Ze woont nog steeds in Kurland, maar is ook naar Kaapstad en George geweest voor training. Volgens de laatste berichten van Wwisa gaat het erg goed met haar. Busi gaat naar de Crags Primary School, en -voor zover ik weet- wordt daar ondersteund door Born in Africa.

Deze foto is genomen op 6 augustus 2004. Het was een regenachtige dag zoals je aan het water op het plastic dak kan zien. Pumla maakte zich zorgen dat het dak zou lekken. De hutjes in Kurland zijn meestal gemaakt van hout, karton en plastic voor het dak. De muren aan de binnenkant zijn meestal bekleed met kartonnen dozen, kranten of knipsels uit tijdschriften, als behang. De meeste hutjes in Kurland hebben elektra, en daarmee licht, soms een koelkast en tv.

Voor Google Earth gebruikers: hier kun je de placemark van Kurland downloaden, met de Crags Primary School rechtsbovenin.