Met een donatie van €3600,- wordt de betaling van de salarissen van een verpleegkundige en een assistent-verpleegkundige tot en met maart 2009 veiliggesteld. En niet onbelangrijk: de accreditatie die de kliniek heeft gekregen om anti-retrovirale middelen te kunnen voorschrijven, blijft hiermee behouden.

In 2006/2007 heeft een eerdere donatie van De Trut het voor de kliniek mogelijk gemaakt om deze accreditatie te verkrijgen, doordat personeel kon worden aangesteld en een CD4-count machine kon worden aangeschaft. Deze machine is essentieel voor het bepalen van bloedwaarden bij de toediening van Aidsremmers. De IHCC kliniek is de eerste privaat gefinancierde kliniek in Ghana met een eigen CD4-count machine.

Stepping Stones for Africa is ondertussen met de kliniek een plan aan het opstellen om inkomsten te gaan verkrijgen, om hiermee stapsgewijs onafhankelijk te gaan worden van donoren. Het doel is dat de kliniek op den duur haar eigen overheadkosten, zoals salarissen, kan gaan dekken. De weg hiernaartoe zal tijd kosten, en deze donatie van De Trut is hard nodig om de tussenliggende periode te kunnen overbruggen.

Binnenkort zullen we hier meer schrijven over dit plan voor de kliniek.

Er wordt hard gewerkt aan een vaccin tegen AIDS. De wetenschappelijke consensus is dat een vaccin mogelijk is. Wil je precies weten hoe het er voor staat met de zoektocht naar een vaccin, kijk dan eens op de site van het International Aids Vaccine Initiative. Ook de site van UNAIDS geeft veel concrete cijfers en informatie.

Doe op 1 december mee aan Wereld Aids Dag. Kijk op Stop Aids Now voor het programma. Internationaal geeft de site van World AIDS Campaign een overzicht van de activiteiten op Wereld Aids Dag.

Iedereen weet dat er iets goed mis is in Darfur, maar wat er precies aan de hand is, is voor velen onduidelijk. Totdat ik ‘What is the what’ las, het levensverhaal van Valentino Achak Deng, opgetekend in romanvorm door Dave Eggers, begreep ik ook weinig van de situatie in Soedan.

Weliswaar gaat ‘What is the what’ niet over de regio Darfur maar over de oorlog in het Zuiden van Soedan, die daar de afgelopen 20 jaar heeft gewoed. Maar de gebeurtenissen in beide gebieden hebben in de kern dezelfde oorzaak, en de situatie in Darfur is in vele opzichten een herhaling van de geschiedenis.

Wat is ‘What is the what’

‘What is the what’ is het ongelofelijke levensverhaal van Valentino Achak Deng, een voormalige ‘Lost Boy’, zoals de op drift geraakte kinderen uit de Soedanese oorlog werden genoemd. Het beschrijft de waargebeurde verschrikkingen waar de jonge Valentino mee geconfronteerd wordt als hij op 5-jarige leeftijd vlucht uit zijn door de moordzuchtige Murahaleen-milities platgebrande dorp, onzeker van het lot van zijn familie. Met een groep van honderden andere Lost Boys onderneemt hij een barre tocht van jaren door de woestijn, om uiteindelijk in het vluchtelingenkamp Kakuma in Noord-Kenia te belanden. Wat het boek in mijn ogen bijzonder maakt (afgezien van de buitengewone gebeurtenissen die Valentino overkomen), is dat het verhaal geen enkele morele verontwaardiging in zich heeft, wat je gezien de gebeurtenissen wel zou verwachten. Je luistert naar de stem van iemand die alle wreedheden waar hij mee te maken krijgt als een gegeven ziet. Doordat je de gebeurtenissen in het boek beleeft vanuit het perspectief van de opgroeiende Valentino, zie je in dat het niet alleen maar ellende is, maar ook het leven van iemand (en van velen net zoals hij) die maakt wat er van te maken valt, ook in de meest gruwelijke omstandigheden.

De realiteit van vandaag in Soedan

Ondanks dat het verhaal het ooggetuigeverslag is van slechts één persoon, heeft ‘What is the what’ mij de realiteit doen inzien van wat er in Soedan de afgelopen 20 jaar gebeurd is, en van wat er vandaag opnieuw gebeurt in Darfur en het aangrenzend Tsjaad, waar velen naartoe gevlucht zijn:

De verkrachtingen en moordpartijen door de milities die honderdduizenden slachtoffers hebben opgeleverd. De situatie van de miljoenen mensen die op de vlucht voor het geweld in enorme vluchtelingenkampen terechtkomen en moeten leven onder erbarmelijke omstandigheden. De kwalijke rol van het sluwe dictatoriale regime in Khartoem, dat met miljarden Chinese oliedollars wapens en high-tech gevechtshelikopters aanschaft om tegen de eigen bevolking te gebruiken. De door het regime gesteunde, door de bevolking gevreesde Janjaweed milities, die te paard dorpen platbranden, volwassenen en kinderen op gruwelijke wijze vermoorden en misbruiken. De genocide en etnische zuivering die plaatsvindt, en de rol van het regime in Khartoem bij het tegen elkaar uitspelen van de verschillende stammen. De rebellenlegers (veelal bestaand uit kindsoldaten en jongeren) die tegen de regering in opstand kwamen, maar inmiddels zelf zo verdeeld zijn dat ze door hun onderlinge gevechten bijdragen aan de chaos en het geweld. Kwalijk is ook dat het werk van internationale hulporganisaties in de kampen ernstig wordt tegengewerkt door de regering en de rovende rebellen, en dat het journalisten zeer moeilijk wordt gemaakt om toegang te krijgen tot Darfur.

De rol van de internationale gemeenschap

In veel landen is er momenteel een opleving van de aandacht voor Soedan en Darfur. Velen vragen zich af waarom er niet wordt ingegrepen door de Verenigde Naties, waarom er geen sancties worden afgekondigd tegen het regime. De rollen van China (met het enorme oliebelang), Rusland (als wapenleverancier) en de VS (die met het regime samenwerken in de strijd tegen het terrorisme, vanwege de aanwezigheid van Al Qaida in Soedan) spelen hier allemaal uiteraard in mee en verhinderen dat er internationaal stappen worden ondernomen. De VN-gezant voor de Verenigde Naties, Jan Pronk, werd zonder pardon het land uitgezet toen hij tijdens zijn werk kritiek uitte op het regime. Er komt een vredesmacht van de Verenigde Naties van 20.000 troepen om de bevolking te beschermen. De troepen vervangen de huidige Afrikaanse vredesmacht die mislukt is vanwege gebrek aan geld, wapens en mandaat. Uiteraard is de aanwezigheid van VN soldaten een goede zaak, maar een druppel op de gloeiende plaat gezien de schaal van het conflict en het land.

De ‘Genocide Olympics’

Veel mensen nemen geen genoegen meer met de passieve houding van de politiek leiders in hun land. Er gaan stemmen op om de komende Olympische Spelen in China aan te grijpen om de situatie in Darfur onder de aandacht te brengen. Eén van hen is de actrice Mia Farrow die zich al langer inzet voor Darfur. Zij kwam op het idee om de spelen te hernoemen tot de ‘Genocide Olympics’ en sporters over te halen om in t-shirts te lopen met ‘Team Genocide’, om zo de aandacht te vragen voor de kwalijke rol die China speelt in de genocide in Darfur. Ze schreef een open brief aan Steven Spielberg, die voor China optreedt als artistiek regisseur voor de Olympische Spelen. Deze was zich niet bewust van de rol van China in Soedan, en ging het gesprek aan met de president van China. Prompt werd een Chinese afgezant naar Soedan gestuurt. China zit uiteraard niet te wachten op deze aandacht voor Darfur.

Lees alles over de ‘Genocide Olympics’ actie op de website van Mia Farrow:

> www.miafarrow.org

Wat je kunt doen voor Darfur

In Nederland vindt deze week de actie ‘Tot zover Darfur’ plaats, bedoeld om opnieuw bewustzijn te creëren. Ik hoop dat het helpt, dat de internationale politiek eindelijk gaat inzien dat het zo niet langer kan, dat er iets moét gebeuren om de genocide te stoppen.

Stichting Stepping Stones for Africa heeft geen projecten in Soedan. Er zijn echter vele manieren om bij te dragen door te plaatse werkende hulporganisaties te steunen. Een paar suggesties:

> Tot zover Darfur
> Artsen zonder Grenzen, projecten in Darfur
> Stichting Vluchteling, Help Darfur actie
> Unicef, projecten in Darfur

Een concrete actie die je op dit moment kunt ondernemen is het ondertekenen van twee petities van Amnesty. De eerste roept op tot het uitvoeren van het arrestatiebevel voor twee belangrijke leiders van de genocide in Darfur door de aanklager bij het Internationaal Strafhof in Den Haag:

> Teken hier de petitie van Amnesty International

Een andere, internationale petitie roept de Sudanese regering op tot het stoppen van het geweld tegen de bevolking:

> Teken hier de internationale petitie van Amnesty International

Het november-nummer van Vrij Nederland is voor het grootste deel gewijd aan Darfur. Veel artikelen hieruit zijn ook terug te lezen in het Dossier Darfur op www.vrijnederland.nl:

> Dossier Darfur op www.vrijnederland.nl

Meer informatie over het boek, Soedan en Darfur

Tot slot de website van Valentino Deng Achak, de aimabele hoofdpersoon uit ‘What is the what’. Hij heeft nadat hij in de VS terecht is gekomen, een stichting opgericht, de Valentino Deng Achak Foundation. Met deze stichting probeert hij geld op te halen voor projecten in Zuid Soedan en Darfur. Neem een kijkje op de website, waarop onder andere een inspirerend essay van Dave Eggers te lezen is over de totstandkoming van ‘What is the what’.

> www.valentinoachakdeng.org
> Essay van Dave Eggers over de totstandkoming van ‘What is the what’

Om meer te weten te komen over de overeenkomsten en verschillen tussen het conflict in Zuid Soedan en Darfur, lees het volgende (engelstalige) artikel:

> Questions and answers about Southern Sudan and Darfur

Voor een kort (engelstalig) overzicht van de geschiedenis van Soedan, kijk op:

> Brief history of Sudan

Een laatste aansporing: lees dit boek. Je kunt het op internet onder andere bestellen bij bol.com:

> Wat is de wat (Nederlandse vertaling) bij Bol.com
> What is the what (Engels) bij Bol.com

Alle opbrengsten van het boek gaan naar de Valentino Achak Deng Foundation.

Remco Kalf.

Mama Lu, could you tell something about yourself?

My name is Lucy Domphrey, but everybody calls me Mama Lu.
I am Ghanaian and 52 years old. I lived in America for many years, where I worked as a registered nurse. It was the US where I gained my working experience in the field of HIV/AIDS. Four years ago, I decided to come back to Ghana. Although I liked my life in America, something was missing and I had the strong feeling that my motherland Ghana needed me more.

How did you get in contact with Naa Ashiley?

Three year ago, one of my friends introduced me to Naa Ashiley. I was impressed by the passion she puts at work and I decided to volunteer as a nurse for two days a week. Since then, I am stuck in this clinic.

How do you experience your work in the clinic?

As I said, I can not leave her. The work I am doing here makes me feel fulfilled and gives me the feeling that I am really helping Naa Ashiley and the patients. Especially the in-patient care, with little things somebody is comforted for the day.

The other side-activities are also satisfying to me. As an example, I coordinate the income-generating project and this program, which is called ‘The Almond Tree’, is really going on well. After being diagnosed with HIV, these people were in so much trouble. But since they are part of the ‘Almond Tree’, they are much more satisfied. The work makes that they can take their mind off their illness, that they can interact with people who are in the same situation and of course, they get some income from it as well.

Could you explain to me how a working day at IHCC looks like?

My working day starts at 8 o’clock. I look after the out-patients first. I see an average of 10-15 clients each working day. In total 400 patients are registered in the clinic. I do the general consultation and, very important for HIV patients, I do the adherence counseling. It is very essential that our clients stick to their drug regime to prevent drug resistance.

Secondly, I look after the in-patients. They are normally in a very bad condition.
We try to minimize the admissions because of the cost and impact for the patient. Most of our in-patients are in terminal condition, so the care we offer is most of the time hospice care. Wound treatment is an important aspect of both in-patients and out-patient care and therefore, wound cleaning and drainage are also one of my main activities.

Beside these nursing activities, I supervise and train the ward-assistants. Seven ward assistants are working in the clinic and they are officially trained. Some of them are HIV positive themselves. These ward-assistants do a lot for us. They are always around to assistant the in-patients, also during the night. At any time, if there is a problem or emergency, they get in contact with me or Naa Ashiley.

Additionally, as I have said, I coordinate the income generating project. We have fifteen members and recently, we offer micro-financing for them to start their own business.

Home-based care is something I would like extend. At the moment, we are trying to develop a manual and train patients who are well to offer care for patients who are sick and shut in their houses. We hope to develop an official training program, so we can train members of other associations as well.

Finally, I represent IHCC at conferences.

How many days do you work?

Since I had an operation and can not walk as much as before, I am working for two days. Depending on other activities, I will be around at the other days as well. I hope, in the nearby future, I will be able to work for three days.
We have two nurses working at the clinic. The other nurse is Carmen, she is from the UK and is lives in Ghana for four years. She volunteers at the days I am not around. She is of great help.

Kurland, 20 kilometer ten oosten van het rijke, vaak door toeristen bezochte Plettenberg Baai. Anoniem, vergeten en zonder toekomst.

Kurland is een van de ontelbare townships (krottenwijken) die Zuid-Afrika rijk is. Armoede en geweld zijn aan de orde van de dag. Mensen leven in hutjes van hout, plastic en karton. ‘Life is cheap’ in Kurland.

De kinderen van Kurland zoeken vaak tevergeefs hun weg naar hoop, liefde en geluk. Hun schreeuw om aandacht wordt door bijna niemand gehoord. De wereld achter hun ogen wordt door niemand gezien.

Ze groeien meestal op in gebroken gezinnen, temidden van geweld, alcoholisme, werkeloosheid en vaak helaas ook misbruik. Veelal totaal uitzichtloze situaties. Toch blijven ze lachen en dromen en hebben allemaal hun eigen verhaal.

Deze foto’s werden gemaakt in de zomer van 2004 op de Crags Primary School, de school in het township Kurland door Remco Kalf.

U kunt de kinderen van Kurland helpen

U kunt de kinderen van Kurland helpen met een eenmalige bijdrage of door middel van financiële adoptie.

Via de stichting Stepping Stones for Africa kunt u een bijdrage geven, die in zijn geheel gaat naar de kinderen van Kurland.

U maakt hier bijvoorbeeld een schoolreisje mee mogelijk, iets dat voor uw eigen kinderen bijna vanzelfsprekend is, maar voor de kinderen van Kurland een enorme belevenis die ze even uit de dagelijkse ellende haalt. Donaties worden besteed in samenwerking met de Belgisch/Zuid-Afrikaanse organisatie ‘Born in Africa’, die actief is in Kurland en andere townships rondom Plettenberg Baai.

Elk bedrag is welkom!

Financiële adoptie is mogelijk rechtsstreeks via ‘Born in Africa’. Born in Africa steunt individuele kinderen in de verschillende townships rondom Plettenberg Baai met naschoolse opvang, individuele aandacht en counseling en kleding en schoenen. Ook worden schoolreisjes en uitjes georganiseerd om de kinderen uit de dagelijkse ellende te halen.

Via Born in Africa kan een kind financieel worden geadopteerd voor 250 euro per jaar. U wordt daarmee de ‘peetvader of -moeder’ en wordt regelmatig op de hoogte gehouden van de situatie en ontwikkelingen van het kind met foto’s en brieven.

Meer informatie op www.borninafrica.org. Zie ook ons artikel over Born in Africa.

Een pdf van dit artikel (met fotos) kunt u hier downloaden.

This small book, based upon the speech given by Bono at the 2006 National Prayer Breakfast, delivers an inspiring and powerful message. Here, in Bono’s own words, is a reflection on his own faith and a challenge to people of all faiths to reach across boundaries and come together on behalf of what the Scriptures call “the least of these.”

You can see a few pages of this book at the website of the One campaign.

You can order it at from Amazon or Bol.com (in the Netherlands):

> ‘On the move’ at Bol.com
> ‘On the move’ at Amazon.com

Op nauwelijks acht uur vliegen hiervandaan heerst een verwoestende epidemie: in Afrika lijden ruim 28 miljoen mensen aan aids. In 28 Verhalen over aids in Afrika geeft de Canadese journalist en Afrika-correspondent Stephanie Nolen deze mensen een gezicht. Zij schreef 28 ontroerende portretten van 28 aidspatiënten: één voor elk miljoen. 28 miljoen levens die door deze verschrikkelijke ziekte worden verwoest.

Stephanie Nolen sprak met vrouwen die na verkrachting door hun familie zijn verstoten en met kinderen die hun beide ouders aan de ziekte verloren. Ze reisde mee met een vrachtwagenchauffeur die bij elke truckstop een liefje heeft en ontdekte zo dat vrachtwagenchauffeurs behoren tot de belangrijkste verspreiders van het virus. Maar ze vertelt ook over mannen en vrouwen die leven tussen hoop en vrees, maar desondanks blijven vechten en hun dromen proberen waar te maken.

Stephanie Nolen is Afrika correspondent voor de Canadese krant The Globe and Mail. Voor haar werk ontving ze de National Newspaper Award en de Amnesty International Award for Human Rights Reporting.

Dit boek is te bestellen bij Bol.com. Van elk verkocht boek gaat €1,- naar Stop Aids Now.

De ceremonie werd op gepaste wijze in Kerstsfeer geleid door de nonnen Tina oent Letty. Op een piepklein podium zijn wij door de dames geïnterviewd over de kliniek, Naa Ashiley Vanderpuye en over wat er met het geld inmiddels is bereikt.

Na ontvangst van de cheque, hebben wij namens de IHCC kliniek een ‘Certificate of Appreciaton’ overhandigd aan bestuursleden van Stichting Fonds De Trut.

Hieronder een foto-impressie van de ceremonie:

De aanleiding van ons gesprek met Naa Ashiley was de toegezegde donatie van €20.000,- door De Trut. We wilden de beste manier vinden waarop dit bedrag besteed zou kunnen worden om een zo groot mogelijke impact op de zorg voor de AIDS-patiënten in de kliniek te hebben.

Anti-retrovirale medicijnen in Ghana

Anti-retrovirale therapie (in de volksmond AIDS-remmers genoemd) is in Ghana voor de meeste mensen verre van vanzelfsprekend. Tot voor kort bestond de hulp die de kliniek aan AIDS-patiënten kon geven uit behandeling van infecties, verbetering van de conditie door het verschaffen van voedingssuplementen, en stervensbegeleiding. Anti-retrovirale therapie is sinds 2003 in Ghana beschikbaar, maar kon enkel gegeven worden aan patiënten die hiervoor 500 dollar per maand voor konden betalen.

Dankzij subsidie via The Global Fund, dat samenwerkt met de Ghanese regering om de therapie beschikbaar te maken voor iedereen, is een programma gestart waardoor de kosten voor patiënten zijn teruggebracht tot 5 dollar per maand. De Ghanese regering is niet van plan de therapie gratis beschikbaar te stellen.

Inmiddels beschikken 9 van de 10 regionale ziekenhuizen over de therapie, en een aantal missie-ziekenhuizen en ‘bedrijfsziekenhuizen’. Om in aanmerking te komen, dient een ziekenhuis echter wel aan strenge criteria te voldoen.

Ondanks dat een groeiend aantal ziekenhuizen en instellingen de accreditatie inmiddels heeft gekregen, bevinden de meeste hiervan zich in het rijkere zuiden van Ghana en in de grote steden, en is adequate behandeling door de lange reisafstanden (en de hoge reiskosten) voor de gemiddelde HIV-patiënt nog steeds ver buiten bereik.

Obstakels opruimen

De droom van Naa Ashiley riep bij ons de volgende vraag op: “Kunnen we met het geld van het Trutfonds er misschien voor zorgen dat de IHCC kliniek in aanmerking komt voor dit programma, en wat zijn de eisen waaraan je op dit moment niet kunt voldoen?”

Het IHCC zou theoretisch voor het programma in aanmerking kunnen komen, maar er bleken twee obstakels:

• Een goed uitgerust laboratorium met als belangrijkste instrument een ‘CD4-count machine’.
• Gekwalificeerd personeel (waaronder een een arts, een laborant, een gediplomeerd verpleegkundige en een assistent verpleegkundige) in vaste dienst.

Het eenvoudige laboratorium was - mede dankzij Aandacht voor Aids- al eerder gerealiseerd, er was al een laborant in dienst, echter er was geen geld voor de benodigde zeer dure CD4-count machine, en voor de salarissen van de twee verpleegkundigen.

Met het geld van het Trutfonds hebben wij beide opstakels kunnen helpen opruimen:

• Door €12.000,- beschikbaar te stellen voor de CD4-machine heeft de IHCC een samenwerkingsverband aan kunnen gaan met de Stanford University en de World Wide Aids Coalition, die op haar beurt het resterende bedrag voor de in totaal $40.000,- kostende CD4-count machine heeft bekostigd, en technische assistentie, deskundigheid en training biedt gedurende het hele proces.
• Daarnaast bieden wij personele ondersteuning door het salaris van een ‘registered nurse’ en een ‘nurse assistant’ voor de duur van twee jaar (april 2006 t/m maart 2008) te betalen. Adequate zorg begint bij goed personeel en is - los van de accreditatie - op zichzelf al een grote verbetering, aangezien het verkrijgen van donaties en subsidies voor deze “overheadkosten” voor medische instellingen in Afrika in de regel ontzettend moeilijk is.

Een droom gerealiseerd

Het hele proces heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Naa Ashiley heeft nog voor een aantal wat hete vuren gestaan, maar inmiddels is de kliniek door het toelatingsproces heen en heeft de accreditatie gekregen.

De CD4-count machine is aangeschaft en geïnstalleerd, de diverse trainingen voor het personeel zijn afgerond, officiële toestemmingen zijn gegeven, voorlichtingsmateriaal is beschikbaar gekomen, en de eerste medicijnen worden op dit moment aan patiënten voorgeschreven.

Een droom is hiermee uitgekomen! Namens Naa Ashiley Vanderpuye en haar patiënten, willen wij Stichting Fonds De Trut enorm bedanken voor deze bijdrage.

Meer informatie over projecten in de kliniek waarvoor wij sponsoring zoeken, lees je hier.

In onze eerdere hoedanigheid als de Actie Aandacht voor Aids, hebben wij veel projekten gedaan voor en met deze kliniek. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is de IHCC een niet-commerciële privé-kliniek in de hoofdstad van Ghana die gesubsidieerde gratis of vrijwel gratis medische zorg verleent aan de allerarmsten. Een groot deel van deze patiënten zijn HIV-positief of hebben AIDS, komen uit alle hoeken van Ghana, en hun enige hoop is de zorg in deze kliniek. De kliniek draait geheel op donaties en subsidies en onder de bezielende leiding van de Ghanees-Nederlandse arts Naa Ashiley Vanderpuye.

Ongeveer een jaar geleden werden wij benaderd door Stichting Fonds de Trut (een fonds dat voortkomt uit de niet-commerciële homo- en lesbo-discotheek De Trut in Amsterdam, of zij de kliniek konden steunen met deze donatie. Met dit ongelofelijke nieuws hebben wij in januari van 2006 met de oprichtster van de kliniek in Ghana een plan opgesteld om dit geld een zo groot mogelijke impact te laten hebben op de zorg voor AIDS patiënten in de kliniek. Je leest hier meer over in dit artikel. Deze donatie is voor onszelf een belangrijke stimulans geweest om onze eigen stichting op te richten, om zo op een professionelere manier een partner te kunnen zijn in deze en toekomstige projekten. Stichting Fonds De Trut heeft ons ook bij onze oprichting financieel bijgestaan.

Op 24 december (Kerstavond) zal de donatie feestelijk aan ons worden uitgereikt in discotheek De Trut! Een verslag hiervan vind je tegen die tijd uiteraard op deze plek.

Meer over de IHCC kliniek vind je op deze pagina’s van de Aandacht voor Aids site. Meer specifiek over de oprichtster van de kliniek, Naa Ashiley Vanderpuye, vind je hier.

Meer informatie over projecten in de kliniek waarvoor wij sponsoring zoeken, lees je hier.

Apollo is proud of his country and region and its unique mix of people and their cultures. His mission is to bring his visitors close to the people, close to their local life style in a way, that is unique and in harmony with both parties. With the tourism and volunteering actitivities of his company, he wants to contribute to local communities by using as much of the local infrastructure (food, lodging, transport, etc.) as possible. He is specialized in low-budget travel arrangements and volunteering projects in schools, hospitals and other projects in local communities.

We decided to give Jolinaiko Ecotours a boost with a new corporate identity and a website that advertises its business and is an ongoing source of new customers. Currently the site is attracting a steady amount of visitors and generates new customers as well as volunteers from Europe as well as the United States and Canada. This gives Apollo the chance to expand his business and slowly work to realizing one of his next dreams: a community-based eco-village, about which we will write at a later time.

Read all about Jolinaiko Eco Tours and the travel and volunteering possibilities at www.joli-ecotours.com

Clinton, Kurland, Zuid-Afrika

Dit is Clinton. Clinton heb ik ontmoet op de Crags Primary School in het township Kurland in Zuid-Afrika, tijdens een aantal weken vrijwilligerswerk in augustus 2004. De eerste foto is van 25 augustus en de tweede van 18 augustus 2004.

Clinton woont met zijn beide ouders, zijn jongere broertje Quinten en zijn grootouders in een huisje in het township. In 2004 was hij 8 jaar en zat in de tweede klas. Hij is nu 10 en doet het goed op school. Beter dan in 2004, toen hij vaak ondeugend was, slecht presteerde en vaak de klas werd uitgestuurd. Ik herinner me Clinton als een intrigerend knulletje, dat graag op de foto wilde en wilde meehelpen met bijvoorbeeld het tillen van dozen voor de schoolprojecten die we daar deden. Het was soms lastig om hem uit elkaar te houden met zijn broertje Quinten, zowel vanwege de naam als vanwege hun gelijkenis qua uiterlijk. Wat het niet makkelijker maakte was dat ze ook elkaars kleren droegen.

Vanwege het contact dat ik met hem had, heb ik Isabelle van Born in Africa gevraagd of hij al in hun adoptieprogramma was opgenomen, wat niet het geval was, vanwege zijn slechte gedrag op school. Terug in Nederland heeft mijn moeder hem via het Born in Africa programma geadopteerd, en rondom dezelfde tijd is ook Quinten in het programma opgenomen door andere mensen. Dit betekent dat ze beiden mee kunnen doen aan de naschoolse programma’s, kleren krijgen en vooral aandacht en persoonlijke begeleiding, wat erg belangrijk is voor kinderen in de townships. Door de brieven van Born in Africa weet ik dat Clinton het momenteel goed doet op school, zijn vader af en toe werk heeft, en zijn moeder geen werk heeft. Via Born in Africa sturen we hem af en toe een doos met speelgoed en kleding.

Voor Google Earth gebruikers: hier kun je de placemark van Kurland downloaden, met de Crags Primary School rechtsbovenin.

Jongetje met roze bril, Baobeng Fiema, Ghana

Dit serieus kijkende jongetje met zijn roze brilletje kwamen Cindy en ik tegen in Baobeng-Fiema in Ghana.

Baobeng-Fiema is een wildreservaat en ook de naam van twee kleine dorpjes. De dorpjes en het apenreservaat liggen in een prachtig natuurgebied met eeuwenoude woudreuzen. De dorpelingen leven vreedzaam samen met twee soorten apen, die ze als heilig beschouwen en waarmee ze omgaan alsof het mensen zijn.

Het jongetje en zijn broertje kwamen naar ons toe, toen we op 6 januari 2006 ’s morgens vroeg langs de weg op een lift zaten te wachten. Hij heeft als ontbijt voor ons een mango geregeld.

Pumla en Busi, Kurland, Zuid-Afrika

Dit zijn Pumla en haar dochtertje Busi. Ze wonen in een klein hutje in The Crags, ook wel Kurland genoemd, een township bij Plettenberg Bay in Zuid-Afrika.

Ik heb Pumla ontmoet toen ze huishoudster was in het vrijwilligershuis van “Willing Workers in South Africa” (WWISA), waar ik in augustus 2004 vier weken heb doorgebracht. Volgens de mensen van Wwisa heeft Pumla er tot begin 2005 gewerkt, en is toen begonnen als ‘Community Development Officer’ in de gemeente Bitou. Ze woont nog steeds in Kurland, maar is ook naar Kaapstad en George geweest voor training. Volgens de laatste berichten van Wwisa gaat het erg goed met haar. Busi gaat naar de Crags Primary School, en -voor zover ik weet- wordt daar ondersteund door Born in Africa.

Deze foto is genomen op 6 augustus 2004. Het was een regenachtige dag zoals je aan het water op het plastic dak kan zien. Pumla maakte zich zorgen dat het dak zou lekken. De hutjes in Kurland zijn meestal gemaakt van hout, karton en plastic voor het dak. De muren aan de binnenkant zijn meestal bekleed met kartonnen dozen, kranten of knipsels uit tijdschriften, als behang. De meeste hutjes in Kurland hebben elektra, en daarmee licht, soms een koelkast en tv.

Voor Google Earth gebruikers: hier kun je de placemark van Kurland downloaden, met de Crags Primary School rechtsbovenin.

Geïnspireerd door de gedrevenheid van Isabelle, hieronder aandacht voor haar organisatie, waarvan ik met eigen ogen heb gezien dat die erg goed werk verricht.

BIA staat los van enige politieke of religieuze banden. Het hoofddoel is het verdedigen van de kinderrechten, en de kinderen een eerlijke kans geven op onderwijs. Born in Africa is werkzaam in vier lagere scholen (Harkerville, Wittedrift, kranshoek en Crags), één middelbare school (Plett) en één kleutertuin (Qolweni), in de ruime omgeving van Plettenberg Bay.

BIA biedt gratis onderwijs, individuele counselling, vakantie-activiteiten en kampen aan de BIA kinderen. Daarnaast worden naschoolse activiteiten georganiseerd voor alle leerlingen van de scholen waar BIA werkzaam is. Er vinden regelmatig huisbezoeken plaats om in nauw contact te blijven met de families waarmee BIA werkt. De algemene gezondheidstoestand van de kinderen wordt gescreend, en indien nodig worden afspraken met dokters of vervoer naar het ziekenhuis, de dokter of de tandarts georganiseerd.

Voor de dagelijkse running heeft BIA enkele gekwalificeerde maatschappelijke werkers, een coördinator, een co-coördinator, een project manager en een leerkracht voor de naschoolse activiteiten aangesteld. BIA werkt ook nauw samen met een team van gemotiveerde –hoofdzakelijk Belgische en Nederlandse- vrijwilligers. Zij komen, op eigen kosten, naar Zuid-Afrika om een handje toe te steken binnen BIA.

Het werk dat BIA doet is mogelijk dankzij de vele ‘peetouders’. Zij betalen elk jaarlijks 250 Euro voor het onderwijs en de opvoeding van hun petekind.

Een paar foto’s genomen in Kurland, zomer 2004:

De visie van Born in Africa

“De kinderrechten zijn nu volledig opgenomen in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, maar dit is niet genoeg om de daadwerkelijke toepassing ervan op het dagelijkse leven van de kinderen te kunnen garanderen. Born in Africa wil iets aan deze situatie doen, door zich te richten op de naleving van de kinderrechten. Eén van de lange termijn doelstellingen is om een Zuid-Afrikaanse middenklasse te creëren. Volgens ons kan dit enkel door te investeren in de kinderen en hun educatie.

Born in Africa gelooft erin dat elk kind recht heeft op een degelijke en volledige onderwijs loopbaan. Ieder kind heeft het recht dromen te hebben, zijn eigen studierichting te kiezen om de job van zijn dromen te vinden. We geloven dat dit een proces is dat zo vroeg mogelijk moet beginnen en daarom richten we ons ook voornamelijk op de kinderen, die uiteindelijk de toekomst van het land zullen zijn. Met de hulp van de leerkrachten en de maatschappelijk werkers selecteren we de meest behoevende, maar nog erg gemotiveerde kinderen. We nemen hen op in ons programma en betalen hun inschrijvingsgeld op school, kopen hen een schooluniform, truien, een regenjas, een paar schoenen, een boekentas en een trainingspak. Het grote doel van de selecties is juist die kinderen te vinden die gemotiveerd zijn te studeren, die een positieve houding hebben, maar wiens kansen te klein zijn om hun opleiding af te maken, zonder de steun van BIA.

BIA is ook van mening dat, om onze lange termijn doelstellingen te bereiken, het heel belangrijk is samen te werken met de ouders. Dit is geen eenvoudige taak. Vele huissituaties hebben te kampen met schrijnende armoede, drugs of alcoholverslavingen en geweld. Dit zijn zaken die een grotere en gespecialiseerde aanpak vergen. Wij beseffen maar al te goed dat we niet in staat zijn alle problemen op te lossen, maar door middel van het sociale netwerk rond BIA proberen we de hele gemeenschap verantwoordelijk te maken voor de strijd tegen armoede, en de gevolgen voor de gezondheid, opvoeding en economie in het algemeen. Dit is onze manier om ons steentje bij te dragen aan de Zuid-Afrikaanse ontwikkeling.”

The organisation is being set up in a truly global way. Among the founders are Deepak Chopra and former Nobel Peace Prize winner and former president of Costa Rica, Oscar Arias.

Stepping Stones for Africa is inspired by the vision and mission of this network. Get inspired too on the Anh website and wiki and let us know what you think.
To get an idea about what Anh is about, we quote some text from the Anh website:

Crossroads

“We live in critically insecure times. Perceived and real instability is growing in many critical sectors of life. There is crisis in instability, but also hope. The choice depends on how humanity deals with four trends; each enmeshed and interconnected with the others: war, poverty, environmental degradation, human rights abuses. Each threat increases the severity of the other.

These problems are all related and so are the solutions.”

Our Intention

“To create an alliance of people based on the awareness of humanity’s interconnectedness. We believe that if enough people share the value of peace, war can be brought to an end. If enough people shift their awareness toward social justice, human rights, and environmental sustainability, then injustice, oppression, and the destruction of the eco-system can be stopped. Such a shift is already occurring, now it needs critical mass, which in turn needs organization. The Alliance aims to connect individuals, caring communities and groups at a global level.

Unity is not fought for and won. It is realized one person at a time.”

Actions

“Forming a global network of individuals and organizations united by awareness and concern.

Spreading the new story of humanity through the consolidated voices of this alliance, using media, information technology, entertainment, educational institutions, and dialogue in global and regional gatherings to awaken the public.

Establishing a Global Giving Exchange, by which these groups can help each other through information, funding, and support from a global “constellation”.

Inspiring and sharing the understanding that we are all part of a single humanity, a continuum of life with all of creation, and on that basis provide a new meaning to our lives.”

Our dream

“We envision a future illuminated by the truth of unity, a future where any boundary can be taken down because it has first come down in our hearts.

This vision is already a cause for celebration; soon it could guide a great evolutionary leap for all and provide the basis for sustainable solutions to humanity’s greatest threats.”

One of our goals is to try to find funding for the needed medicines. A list of the most important medicines and needed quantities per month can be downloaded here as a Word document. The clinic also is in need of all kinds of disposables. A list (in Dutch) of needed disposables can be found here.

Please don’t hesitate to contact us if you can help.

The plan is to also spread this reprint to the more remote areas of Ghana, such as the Upper East and Upper West regions. Further, we are looking into the possibilities of making the booklets available in other African countries. But because of cultural-, food-, and language issues, adaptions will have to be made.

A few pages of the Positive Living booklet and the Healty Eating booklet can be downloaded as a pdf file from the Aandacht voor Aids website. You will need Acrobat Reader to open these files.

More information in Dutch - as well as instructions how to receive a copy by mail in The Netherlands can be found here. If you want to receive copies in other countries, please contact Cindy Noordermeer.

Cindy’s speech (in English) at the presentation of the booklets at the UNDP in Accra, can be found here.